Posted by on 4 grudnia 2018

Nie było zwyczajową praktyką rozrywanie membran przy przyjęciu do szpitala w celu porodu i porodu. Chociaż dostawcy nie byli zobowiązani do praktykowania w ten sposób, większość zrobiła, a obie grupy terapeutyczne różniły się znacznie pod względem stosowania oksytocyny oraz czasu i częstotliwości amniotomii. W grupie zwykle stosowanej nie było standardowego protokołu do zapoczątkowania lub zatrzymania oksytocyny, ani też nie przewidziano harmonogramu pomiaru dylatacji szyjki macicy. Kobiety należące do zwykłej grupy opiekuńczej kierowały porodem w szpitalnej jednostce pracy i porodu, zatrudniając jedną pielęgniarkę na każde dwa pacjenci aż do późnego etapu porodu, kiedy jedna pielęgniarka zapewniała opiekę każdemu pacjentowi. Kobiety nie zostały zidentyfikowane jako uczestnicy badania w swoich rejestrach prenatalnych lub szpitalnych.
Aktywne zarządzanie
Protokół zarządzania aktywnością był podawany w fizycznie oddzielnej jednostce, obsadzonej przez certyfikowane pielęgniarki-położne i zarejestrowane pielęgniarki, które pracowały wyłącznie na potrzeby badania. Aby kwalifikować się do aktywnego zarządzania pracą, kobiety musiały osiągnąć okres bez komplikacji medycznych i mieć spontaniczny początek porodu z pojedynczym płodem w prezentacji wierzchołkowej. Kobiety w grupie aktywnie zarządzającej, które nie spełniały tych kryteriów, były zarządzane w szpitalnej jednostce pracy i porodzie przez swojego stałego opiekuna.
Protokół pracy dla grupy aktywnego zarządzania miał trzy główne elementy:
Opieka pielęgniarska typu jeden-do-jednego. Pielęgniarka (która zmieniła się tylko na zmiany) pozostawała z pacjentem przez cały okres porodu.
Standaryzowane kryteria diagnozy pracy. Poświadczona pielęgniarka odpowiedzialna za położnictwo dokonała diagnozy porodu. Kryteriami były bolesne skurcze połączone z usunięciem co najmniej 80 procent, krwawe przedstawienie (nie wywołane badaniem pochwy) lub spontaniczne pęknięcie błon.
Zarządzanie pracą. Amniotomię wykonano w ciągu godziny od rozpoznania porodu (lub tak szybko, jak jest to klinicznie możliwe), jeśli błony nadal były nienaruszone. Badania szyjki macicy wykonywano co najmniej co dwie godziny, aby zapewnić szybkie wykrycie nieskutecznego działania macicy. Nieefektywne działanie macicy zdiagnozowano podczas pierwszego etapu porodu, jeśli szybkość rozwarcia szyjki macicy była mniejsza niż cm na godzinę i podczas drugiego etapu porodu, jeśli czas między pełnym rozszerzeniem a głową płodu sięgającą dna miednicy był dłuższy niż jedna godzina . Nieskuteczne działanie macicy leczono oksytocyną. Oksytocyna może być również inicjowana, jeśli czas pomiędzy dotarciem głowy do dna miednicy a porodem dziecka wynosił ponad 30 minut.
Wlew oksytocyny rozpoczął się w dawce 4 mU na minutę i zwiększał się o 4 mU na minutę co 15 minut, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 40 mU na minutę, chyba że zaobserwowano hiperstymulację lub nie przywracający prawidłowego wzorca serca płodu (w obu grupach Wytyczne dotyczące nieuczestniczenia w częstości rytmu serca płodu pochodzą z American College of Obstetricians and Gynecologists) .4 Hiperstymulacji zdefiniowano jako więcej niż siedem skurczów trwających co najmniej 30 sekund w okresie 15 minut lub trwające dłużej skurcze. niż 60 sekund. W przypadku hiperstymulacji dawka oksytocyny była początkowo zmniejszona o 8 mU na minutę
[patrz też: badanie integracji sensorycznej, zgrubienie na szyi, oddawanie krwi co ile ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie integracji sensorycznej oddawanie krwi co ile zgrubienie na szyi

Posted by on 4 grudnia 2018

Nie było zwyczajową praktyką rozrywanie membran przy przyjęciu do szpitala w celu porodu i porodu. Chociaż dostawcy nie byli zobowiązani do praktykowania w ten sposób, większość zrobiła, a obie grupy terapeutyczne różniły się znacznie pod względem stosowania oksytocyny oraz czasu i częstotliwości amniotomii. W grupie zwykle stosowanej nie było standardowego protokołu do zapoczątkowania lub zatrzymania oksytocyny, ani też nie przewidziano harmonogramu pomiaru dylatacji szyjki macicy. Kobiety należące do zwykłej grupy opiekuńczej kierowały porodem w szpitalnej jednostce pracy i porodu, zatrudniając jedną pielęgniarkę na każde dwa pacjenci aż do późnego etapu porodu, kiedy jedna pielęgniarka zapewniała opiekę każdemu pacjentowi. Kobiety nie zostały zidentyfikowane jako uczestnicy badania w swoich rejestrach prenatalnych lub szpitalnych.
Aktywne zarządzanie
Protokół zarządzania aktywnością był podawany w fizycznie oddzielnej jednostce, obsadzonej przez certyfikowane pielęgniarki-położne i zarejestrowane pielęgniarki, które pracowały wyłącznie na potrzeby badania. Aby kwalifikować się do aktywnego zarządzania pracą, kobiety musiały osiągnąć okres bez komplikacji medycznych i mieć spontaniczny początek porodu z pojedynczym płodem w prezentacji wierzchołkowej. Kobiety w grupie aktywnie zarządzającej, które nie spełniały tych kryteriów, były zarządzane w szpitalnej jednostce pracy i porodzie przez swojego stałego opiekuna.
Protokół pracy dla grupy aktywnego zarządzania miał trzy główne elementy:
Opieka pielęgniarska typu jeden-do-jednego. Pielęgniarka (która zmieniła się tylko na zmiany) pozostawała z pacjentem przez cały okres porodu.
Standaryzowane kryteria diagnozy pracy. Poświadczona pielęgniarka odpowiedzialna za położnictwo dokonała diagnozy porodu. Kryteriami były bolesne skurcze połączone z usunięciem co najmniej 80 procent, krwawe przedstawienie (nie wywołane badaniem pochwy) lub spontaniczne pęknięcie błon.
Zarządzanie pracą. Amniotomię wykonano w ciągu godziny od rozpoznania porodu (lub tak szybko, jak jest to klinicznie możliwe), jeśli błony nadal były nienaruszone. Badania szyjki macicy wykonywano co najmniej co dwie godziny, aby zapewnić szybkie wykrycie nieskutecznego działania macicy. Nieefektywne działanie macicy zdiagnozowano podczas pierwszego etapu porodu, jeśli szybkość rozwarcia szyjki macicy była mniejsza niż cm na godzinę i podczas drugiego etapu porodu, jeśli czas między pełnym rozszerzeniem a głową płodu sięgającą dna miednicy był dłuższy niż jedna godzina . Nieskuteczne działanie macicy leczono oksytocyną. Oksytocyna może być również inicjowana, jeśli czas pomiędzy dotarciem głowy do dna miednicy a porodem dziecka wynosił ponad 30 minut.
Wlew oksytocyny rozpoczął się w dawce 4 mU na minutę i zwiększał się o 4 mU na minutę co 15 minut, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 40 mU na minutę, chyba że zaobserwowano hiperstymulację lub nie przywracający prawidłowego wzorca serca płodu (w obu grupach Wytyczne dotyczące nieuczestniczenia w częstości rytmu serca płodu pochodzą z American College of Obstetricians and Gynecologists) .4 Hiperstymulacji zdefiniowano jako więcej niż siedem skurczów trwających co najmniej 30 sekund w okresie 15 minut lub trwające dłużej skurcze. niż 60 sekund. W przypadku hiperstymulacji dawka oksytocyny była początkowo zmniejszona o 8 mU na minutę
[patrz też: badanie integracji sensorycznej, zgrubienie na szyi, oddawanie krwi co ile ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie integracji sensorycznej oddawanie krwi co ile zgrubienie na szyi