Posted by on 10 marca 2018

Pierwszy rodzaj sformułowania wymaga, aby nauczyciel szukał dowodów wykazujących, w jakim stopniu dzieci zrozumiały i oceniły cywilizację Inków (lub nie). Nie jest to bynajmniej łatwe, to raczej trudny problem bez ostatecznej odpowiedzi czy rozwiązania. Stąd też zrozumiałe, że nauczyciel może mieć pokusę uniknąć niektórych związanych z tym problemem konsekwencji i trudnych do spełnienia zadań. Drugi rodzaj sformułowania celu nie stwarza takiego zagadnienia, ponieważ nauczyciel może powiedzieć: Osiągnąłem cel wytknięty przez program ponieważ nauczyłem dzieci faktów dotyczących cywilizacji Inków. W pierwszym wypadku kryterium pomyślnych osiągnięć stanowią zmiany, jakie zaszły w zachowaniu się dzieci; w drugim zaś – kryterium zależy od spojrzenia nauczyciela na własne zachowanie się – jeśli aprobuje to, co wykonał, to znaczy, że mu się powiodło; nieważne jest natomiast, czy jego uczniowie wykazali jakiś dalszy rozwój intelektualny czy też go nie wykazali. Biuro Badań nad Wychowaniem przy Departamencie Oświaty Stanu Kalifomia tak określiło czynności stanowiące podstawę właściwej oceny programu: 1. Sformułowanie i klasyfikacja celów programu szkoły 2. Określenie zadań czyli celów wychowania od strony zachowania się. Dla ułatwienia zaleca się, aby członkowie personelu szkolnego postawili sobie dwa pytania: a) co będzie robił uczeń, jeśli rozwinie się, w kierunku przewidzianym przez cel? b) czym jego zachowanie różni się od zachowania uczniów, którzy takiego rozwoju nie osiągnęli? 3. Wskazanie sytuacji, w których – według przewidywań – uczniowie wykażą postęp w realizacji celów. 4. Wybór lub sporządzenie środków (głównie testów), przy pomocy, których można uzyskać dane – w celu przeprowadzenia oceny. [hasła pokrewne: medycyna choroby, transport medyczny, pracownia emg ]

Powiązane tematy z artykułem: medycyna choroby pracownia emg transport medyczny

Posted by on 10 marca 2018

Pierwszy rodzaj sformułowania wymaga, aby nauczyciel szukał dowodów wykazujących, w jakim stopniu dzieci zrozumiały i oceniły cywilizację Inków (lub nie). Nie jest to bynajmniej łatwe, to raczej trudny problem bez ostatecznej odpowiedzi czy rozwiązania. Stąd też zrozumiałe, że nauczyciel może mieć pokusę uniknąć niektórych związanych z tym problemem konsekwencji i trudnych do spełnienia zadań. Drugi rodzaj sformułowania celu nie stwarza takiego zagadnienia, ponieważ nauczyciel może powiedzieć: Osiągnąłem cel wytknięty przez program ponieważ nauczyłem dzieci faktów dotyczących cywilizacji Inków. W pierwszym wypadku kryterium pomyślnych osiągnięć stanowią zmiany, jakie zaszły w zachowaniu się dzieci; w drugim zaś – kryterium zależy od spojrzenia nauczyciela na własne zachowanie się – jeśli aprobuje to, co wykonał, to znaczy, że mu się powiodło; nieważne jest natomiast, czy jego uczniowie wykazali jakiś dalszy rozwój intelektualny czy też go nie wykazali. Biuro Badań nad Wychowaniem przy Departamencie Oświaty Stanu Kalifomia tak określiło czynności stanowiące podstawę właściwej oceny programu: 1. Sformułowanie i klasyfikacja celów programu szkoły 2. Określenie zadań czyli celów wychowania od strony zachowania się. Dla ułatwienia zaleca się, aby członkowie personelu szkolnego postawili sobie dwa pytania: a) co będzie robił uczeń, jeśli rozwinie się, w kierunku przewidzianym przez cel? b) czym jego zachowanie różni się od zachowania uczniów, którzy takiego rozwoju nie osiągnęli? 3. Wskazanie sytuacji, w których – według przewidywań – uczniowie wykażą postęp w realizacji celów. 4. Wybór lub sporządzenie środków (głównie testów), przy pomocy, których można uzyskać dane – w celu przeprowadzenia oceny. [hasła pokrewne: medycyna choroby, transport medyczny, pracownia emg ]

Powiązane tematy z artykułem: medycyna choroby pracownia emg transport medyczny