Posted by on 9 lipca 2018

Potwierdzone przerzuty (wykryte za pomocą skanów kości) leczono hormonoterapią. W 2003 roku klinicyści mogli rozpocząć leczenie deprywacji androgenów, jeśli wystąpiły oznaki progresji guza lub wzrostu poziomu PSA lub jeśli wierzyli, że terapia hormonalna przyniesie korzyść kliniczną. W 1999 r. Wszystkie podstawowe próbki biopsyjne zostały przeanalizowane przez czterech uropatologów i ocenione według systemu Gleasona.8 (Przed 2005 r. Wynik Gleasona był sumą dwóch najczęstszych wzorców histologicznych lub ocen w nowotworze prostaty, z których każdy jest oceniany w skali od do 5, przy czym 5 oznacza najbardziej agresywny wzór.) Pacjenci byli obserwowani co 6 miesięcy przez 2 lata, a następnie co rok. W ostatnich rundach monitorowania mężczyźni, którzy nie mogli uczestniczyć w klinice, byli obserwowani z domów opieki lub ich lekarzy rodzinnych za pomocą monitorowania PSA. Początkowo skanowano kość co roku, ale po 2003 r. Uzyskiwano je co drugi rok. Odległe przerzuty były uważane za obecne, gdy skan kości, radiogramy szkieletowe, tomograficzne skany obliczeniowe lub radiogramy klatki piersiowej wykazywały przerzuty lub węzły chłonne w miejscach innych niż miejsca regionalne wykazywały cytologiczne lub histologiczne objawy raka prostaty. W grupie radykalnej prostatektomii nawrót miejscowy definiowano jako obecność wyczuwalnej masy na badaniu z użyciem odbytnicy lub potwierdzonego histologicznie guza na biopsji odbytnicy. W grupie, w której czuło się oczekiwanie, progresję guza zdefiniowano jako wyczuwalne rozszerzenie pozatorebkowe lub objawy opróżniania pęcherza, które wymagały interwencji.
W przypadku pacjentów, którzy zmarli, niezależna komisja ds. Punktów końcowych, której członkowie nie byli świadomi zadań z grupy badawczej, określiła przyczynę zgonu na podstawie informacji uzyskanych z dokumentacji medycznej pacjentów. Członkowie komitetu stosowali protokół, który definiował postęp choroby zgodnie ze wzrostem poziomów PSA, wznową miejscową, występowaniem przerzutów oraz potrzebą terapii deprywacji androgenów i leczenia paliatywnego. Każdy członek komisji końcowej ustalił przyczynę śmierci; w przypadkach, w których nie było zgody między członkami co do przyczyny śmierci, komisja spotkała się, aby osiągnąć konsensus. Wszyscy uczestnicy byli obserwowani do 31 grudnia 2012 r. I żaden z pacjentów nie stracił czasu na obserwację.
Analiza statystyczna
Analizy przeprowadzano co trzy lata zgodnie z protokołem. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były zgon z jakiejkolwiek przyczyny, zgon z powodu raka prostaty (ze śmiercią z innych przyczyn traktowanych jako konkurencyjne ryzyko) oraz ryzyko przerzutów w kościach, poza obszarem miednicy lub obu. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały rozpoczęcie terapii deprywacji androgenów (ze śmiercią z dowolnej przyczyny traktowanej jako konkurencyjne ryzyko).
Do oceny efektów leczenia wykorzystaliśmy test Greya9. Wielkości efektów zostały określone ilościowo zarówno poprzez analizę względnego ryzyka z 95-procentowymi przedziałami ufności oraz przez określenie różnic w skumulowanej częstości występowania (z 95% przedziałami ufności)
[więcej w: triamcynolon, cyprofloksacyna, fitamina ]

Powiązane tematy z artykułem: cyprofloksacyna fitamina triamcynolon

Posted by on 9 lipca 2018

Potwierdzone przerzuty (wykryte za pomocą skanów kości) leczono hormonoterapią. W 2003 roku klinicyści mogli rozpocząć leczenie deprywacji androgenów, jeśli wystąpiły oznaki progresji guza lub wzrostu poziomu PSA lub jeśli wierzyli, że terapia hormonalna przyniesie korzyść kliniczną. W 1999 r. Wszystkie podstawowe próbki biopsyjne zostały przeanalizowane przez czterech uropatologów i ocenione według systemu Gleasona.8 (Przed 2005 r. Wynik Gleasona był sumą dwóch najczęstszych wzorców histologicznych lub ocen w nowotworze prostaty, z których każdy jest oceniany w skali od do 5, przy czym 5 oznacza najbardziej agresywny wzór.) Pacjenci byli obserwowani co 6 miesięcy przez 2 lata, a następnie co rok. W ostatnich rundach monitorowania mężczyźni, którzy nie mogli uczestniczyć w klinice, byli obserwowani z domów opieki lub ich lekarzy rodzinnych za pomocą monitorowania PSA. Początkowo skanowano kość co roku, ale po 2003 r. Uzyskiwano je co drugi rok. Odległe przerzuty były uważane za obecne, gdy skan kości, radiogramy szkieletowe, tomograficzne skany obliczeniowe lub radiogramy klatki piersiowej wykazywały przerzuty lub węzły chłonne w miejscach innych niż miejsca regionalne wykazywały cytologiczne lub histologiczne objawy raka prostaty. W grupie radykalnej prostatektomii nawrót miejscowy definiowano jako obecność wyczuwalnej masy na badaniu z użyciem odbytnicy lub potwierdzonego histologicznie guza na biopsji odbytnicy. W grupie, w której czuło się oczekiwanie, progresję guza zdefiniowano jako wyczuwalne rozszerzenie pozatorebkowe lub objawy opróżniania pęcherza, które wymagały interwencji.
W przypadku pacjentów, którzy zmarli, niezależna komisja ds. Punktów końcowych, której członkowie nie byli świadomi zadań z grupy badawczej, określiła przyczynę zgonu na podstawie informacji uzyskanych z dokumentacji medycznej pacjentów. Członkowie komitetu stosowali protokół, który definiował postęp choroby zgodnie ze wzrostem poziomów PSA, wznową miejscową, występowaniem przerzutów oraz potrzebą terapii deprywacji androgenów i leczenia paliatywnego. Każdy członek komisji końcowej ustalił przyczynę śmierci; w przypadkach, w których nie było zgody między członkami co do przyczyny śmierci, komisja spotkała się, aby osiągnąć konsensus. Wszyscy uczestnicy byli obserwowani do 31 grudnia 2012 r. I żaden z pacjentów nie stracił czasu na obserwację.
Analiza statystyczna
Analizy przeprowadzano co trzy lata zgodnie z protokołem. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były zgon z jakiejkolwiek przyczyny, zgon z powodu raka prostaty (ze śmiercią z innych przyczyn traktowanych jako konkurencyjne ryzyko) oraz ryzyko przerzutów w kościach, poza obszarem miednicy lub obu. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały rozpoczęcie terapii deprywacji androgenów (ze śmiercią z dowolnej przyczyny traktowanej jako konkurencyjne ryzyko).
Do oceny efektów leczenia wykorzystaliśmy test Greya9. Wielkości efektów zostały określone ilościowo zarówno poprzez analizę względnego ryzyka z 95-procentowymi przedziałami ufności oraz przez określenie różnic w skumulowanej częstości występowania (z 95% przedziałami ufności)
[więcej w: triamcynolon, cyprofloksacyna, fitamina ]

Powiązane tematy z artykułem: cyprofloksacyna fitamina triamcynolon